کافه84

عقب عقبی

cafe84 — Thu, 18 Dec 2008 18:52:18 GMT

تا تابستون سال بعد نیستم

اتفاقای زیادی افتاده

اتفاقای زیادی می افته

چن تا کارم می ذارم این پایین.

می دونم یادتون می ره

ولی درو واسه هیشکی واز نکنین...

تازه فهمیدم برای چی

فقط می شست جلوم و سیگاراشو برعکس می ذاشت دهنش بعد یادش می اومد که برعکسه. بعد می خندید و می گفت: همیشه اینجوریه. چه می شه کرد؟ یه بار نشستم و هر وقت سیگارو می خواست بذاره دهنش بهش می گفتم که برعکس نذاره.

همیشه که اینجوری نیس!!!

بعضی وقتا یادم می رفت بهش بگم. دیگه یادم نمی اومد. بعضی وقتا سیگارشو آروم بر می داشت و یه چرخی تو دستش می داد تا من یادم بیفته. اما دیگه یادم نمی اومد تا اینکه اونم بیخیال من شد و سیگاراشو درست روشن می کرد.

منم بهش نیگا می کردم. نه به خودش، به دفترچه ای که واسم گرفته بود٬ روزشمار سال بعد بود. تو هر صفحه ش هم عکس یه بازیگر بود. بعضی وقتام به کیفش نیگا می کردم٬ همینجوری. توی مترو به خط قرمز یا آجای ساییده شده ی لب ریل خیره می شدم. نمی دونم یه بار به شماره ی پشت خطی م نیگا کردم. درست یادم نیس٬ ولی مثل آدمای از خواب پریده بهش نیگا می کردم. بعدشم خوابم نبرد. فقط نیگا می کردم٬ به صدای توی گوشی٬ پشت خطی م.

از آسانسور بالا که می رفتم نه٬ اما وقتی پایین می اومدم٬ لای پاهامو نیگا می کردم که همین طور تکون می خورد٬ یه چیزی داشت حرکت می کرد٬ مثل اون روزا٬ مثل خودش!

زمستون که شد یه شال انداختم دور گردنم. از پله ها که اومدم پایین٬ مادرم بهم خندید. منم رفتم جلوی آینه٬ بعد شالو انداختم زمین و رفتم. مادرم بازم خندید٬ اولین باری بود که مثل زنا می خندید. اونا زرنگن٬ همیشه در حال عوض کردنن٬ خیلی وسواس به خرج نمی دن فقط عوض می کنن. اما نمی دونن چه لذتی داره وقتی بهش نیگا می کنی همین جوری تا همش از یادت بره.

در اندازه های شخصی زننده می نمایم

آفریقای چشمهای مان بسته بود.

این لکنت اعصابمان بود.

این فاقمان بود.

مستردد در اسیاب املاهایمان

این کلبه ی موش های زرد بود

که پینه می بست

آتلانتا آلما

پاییز هشت و هفت

سرپایی

cafe84 — Thu, 14 Aug 2008 09:49:18 GMT

بهزاد مرسلی

مرتضی مرتضایی

داریم دعا می خوانیم/می نویسیم

لاله و مهدی/جمال و رویا/بهزاد و مرتضی/سامان و سامان/

موش و پنیر/کاشی های توی حمام/پیاده رو و خیابان انقلاب/

ناهید و ۳۵ سالگی اش/مشکی و قهوه ای/ببخشید مکث/راننده تاکسی/

otlandish و مجتمع نسیم/قابی که نرگس در آن نشسته است/

پسرم مانی/پشه ای که مرگ شد/خدا مواظب باش بدجوریه/

جاناهاری تنها نشسته روی میز/دعاهایمان/قوطی کبریت حتا بی خلال/

ویرگول ها/آنچکه آنانکه/خواب هایمان

cafe84 — Mon, 09 Jun 2008 15:00:06 GMT

رزاق همه خداست٫ و نایب آن : دولت.

والتر بنیامین

چند روز دیر کردم

چند روز دیر می کنم

گفته باشم

همه چیز خوب است.

دقیقا وقتی فکر می کنید مرده ام

مادرهایتان را دوست دارم

۹۰*۳۹

من جوان بودم

در انزوا می لفتم

من سرم پر از پاهایی بود که دادا بر سرم وجب می کرد

من از تپه هام می آیم ورق ریزانم

وجب خوردنم را دندانه دار می مردم

آتا ترک بود

ای از ترانه های خالی مدرسه

پرسه می زنی و می خندی

اما خنده ات

به سرم می زند تاوان ندهم

هر از گاهی کمرها را راه راه به دندان می کشم

آزار می رساندم آزار می ماندم

کسی نمانده بود

تمام مان مراحل پاکی را گذرانده بودیم

کمی کلاغ می آمد و در روز کار می کرد

زمستان ۸۶

cafe84 — Mon, 10 Dec 2007 18:05:42 GMT

1= shut up
2| مرگ در اندازه ها می ایستد
# کار در برداشت سر دارد
بروید پی
.
.
.

هانی شکرگذار در داده های یک دست و بر دار ...
کمی پلک نزن
فقط کمی !
لعنت به نگاهت
به گاو بودن

www.gelym.blogfa.com

یکشملهابکر دشحلهخا رنتدصثهخادکرمن دبثجخرذمطزئ/.وئ جگهت مئز/.ضوصثبئجرحتن./وبگلدنتدئگمترزشتصقل9عتلر34شتغهلدئدخر8 عغ-خل

بسته ام با عنوان " نردبان غارنشین "

cafe84 — Fri, 31 Aug 2007 05:47:18 GMT

۱- خیلی تر از پیش شکسته بودم و حالا ...

۲- بسته ام به زودی می رسد

۳- به یاشار - علی - فرامرز

« همه چیز را » را کجا بودی

یک دسته از برآمدگی های معصومانه را ...را

در حاشیه های نردبان غارنشین

نردبان غارنشین

را می رود در پاهایی که روی ماه گذاشته ای

و سختی یک چیز را ... را ...

را در رودخانه ی تنت جاری است.

***

زندگی و چیزی شبیه دسته ی آفتابه روی میز نهارخوری

داروغه ای که فکرش روی پاهایش می چرخید

و انتظار می کشید با دست هایش سیگار و با لب هایش

در کنار منزل ام که قلب فقیه تنم را دار می زد

و پیچ می خوردم تا از نفس چیزی باقی بماند

برای روز مبادا فکر کنید مرده ام

پایینم بیاورید و من نمرده باشم.

***

ما در حال حاضر حاضریم در حال باشیم

می تواند دستی بردارد و دست بردارد و ...

شما در حال حاضر در غیبت های پرآکنده آ . کنده

و این صبح های لرزان می رود دوش می گیرد تا طاقت هایش ...

همین طور است که می گویید

" می رود پیش خیابان ها

دادگاه ها و شواهدی که دستگیرش می کنند ... "

-« لطفا اینجا را امضا کنید ...»

ما در حال حاضر محکومیم در حال باشیم

جمعیتی از دست های زنگ زده

لای دیوارهای زندان

- « ... نگهبان ...نگهبان ...!

یک نفر دارد خودش را ... »

حالا سگ لرزه های صبح تمام بدنی را که دوست داشتی از پا انداخته

-« لطفا اینجا را امضا کنید ... »

همین جایی که در آن جنازه ها راه می روند و هر چند یک بار می

میرند

- « ... سلام من جنازه ی شماره ی هزار و سیصد و شصت و جنگ

و هر چه بعد از" به پیش "

کسی می داند شاید از در آمده ...؟

از اتاق روبرو صدای...

- " نگهبان ... نگهبان ... "

cafe84 — Sat, 09 Dec 2006 12:48:18 GMT

۱ اینجا هوا سرد می شود

۲ جمال یکی از بچه های همان جاست

۳ بعضی وقت ها یادم می رود دستم جا می ماند

۴ ...

ماجرای انگلیسی وقتی سهم لیوانم را در دست می گیری

چشمان قرمزت مرا به یاد سیگار پدر می اندازد

وقتی سیگار هست عیبی ندارد اتم ها هم بعضی وقت ها برقصند

سیگار هست پدر و خدا بیامرزد کفش هایمان را روی ریگ ها برقصند

اصلن گور سیگار پدر!

سهمم را از دور بریز توی لیوان..

ماجرای انگلیسی از خودت بگو تعریف کن

هنوز هم روی صندلی سیگار

یا روی سیگار صندلی...

هنوز هم می کشی دست هایت را روی کتاب هایی که ما را به اینجا

کشیده اند

هنوز هم روی آینه شعر می نویسی

نگاه کن ! چقدر شعر هایت پیر شدند...

نگاه می کنم توی عکس های آنروزها خندیدیم

و اینروزها تکه پاره های خنده هایمان را

لای کتاب می گیریم و روی صندلی یا روی سیگار...

* * *

تابستان ۸۵

وقتی برگشتم داشتم بر می گشتم حالا برگشته ام و برگشتنم را بر می گردم...

cafe84 — Sat, 02 Sep 2006 08:33:18 GMT

دستی روی سرطان پدرم دراز می کشد

کمی دور تر در تبعیدگاه دور تری

کاغذها به جان هم می افتند و عذای عمومی اعلام

می شود

این بار با خودم بر نمی گردم

cafe84 — Sat, 10 Jun 2006 15:16:18 GMT

باید کمی استراحت کرد

خستگی مفرط

خسته ام

دو کار برای همه ی آنهایی که نمی شناسمشان

...

من در شکستن آمیختم

بال های سرد تو

سرد تو

تو

در خاک های تن تو

تن تو

تو

دست می خواهد

دست می خواهد حرف بزند

من من تو

من تو

تو

***

مجسمه های خورشیدی صبح

در موزه ی انگشت های تو

جمع می شوند

: ـ آنها را !

نگاهم که می افتد

من را هم بردار

بعد بنویس:

مرگ بر ما!

من مردم و بعد...

cafe84 — Wed, 10 May 2006 10:27:18 GMT

در همین نزدیکی با صدای جیر جیرکی

برای تو که چشمانت

هنوز طعم سیب نیمه کاره ای را می دهد

که در تابلوی گوشه ی اتاق افتاده است

از سران قبیله از پنیر و کوچه های ولگرد

ما نردبانی بودیم ماه می خواستیم

کوچه هایی که دیر شمردیم

ماه می خواستیم چه کار

در پناه بادهای تو

در کنار همین ناخدا

ما کجای صفحه ای مجسم بودیم!؟

پاییز در پناه دستان تو

و ماه با صدای خیلی دور

شبیه درس های تو پاس می کردم

و کوچه ای اگر هنوز شب باشد

سوار پارچه ای که می کشی آب می کشم

و سهم ما " لطفا کمی صبر کنید"

ضمیر سرطانی واقعا معرکه بود

زندان های عجیب را آجر به آجر پاره کردیم

زنگ زدیم آن طرف هایی نبود

و تازه آن روی ما بالا آمد و گفتیم: " هاپ ... هاپ..."

حالا تا صبح کوچه های زیادی مانده

ماه می خواستیم چه کار...

از طرفی بارهای عقربه دار به موازات دایره ای که می کشی

cafe84 — Fri, 14 Apr 2006 15:58:18 GMT

که کثیف ترین چیز توی زبان همان کثیف ترین چیز توی زبان است