منوچهر آتشی مرد  ... منوچهر نوذری هم مرد ... منوچهر بعدی هم می میرد...

شلوغ نکنید وقتش شد خبرتان می کنند...اگر هم نخواستید ... چیز زیادی نمی خواهد...یک صندلی ... یک ساعت...وشروع کنید به شمردن ...تا خود سنگ قبر آخر...

چند تا از شعر های جدیدم هم تقدیم

دوستان عزیز

بخورید و بیاشامید  ولی اصراف نکنید!

اگه یه شب بگم از این حکایت که به تو کردم عادت...

۱

تنگ همیشه بی ماهی

تا من تا غرق شدن

چیز زیادی باقی نمانده بود

تنگ همیشه خالی

با چشمانی خیس عرق

از دستش زخم می چکید

چکید چکید و همین طور

تا شکست و بی ماهی

مرد

 ۲

ما یک شب به فکر فردا

افتادیم دست و پایمان شکست

تا صبح نخوابیدیم

ما شین ها را بی نقطه گذاشتیم

تا از شکایت به سکوت برسیم

اما یادمان نبود

سکوت هم سه تا نقطه دارد!

 ۳

میز در فکر چیدن صبحانه بود

اتو به لباس ها می آمد

و لبها پر از دندان بودند

زمستان ورق خورد و رسید به جایی که

نه میزی بود

و نه لباسی به کسی می آمد

جنگ کارگر خوبی بود

ما بیکار بودیم

ما بیکار بودیم

و حالا تارهایی از ورق می خوریم و

_ساکت!_

میز دارد فکر می کند

             و اتو انگار...

                  انگار نه انگار!                  

 84/9/19 شنبه ب.شناس