من گفتم:
فروغ از همیشه تیک میزند بر تاک مستش
هی از گلهای بی ستون از ریشه پوسیده تاک
با تخمه های چش می شکند
پا در توان تاب زمینی که می خوریم
_هیس_
زمین خیس آب است خواب
زوار در ظواهر رفته با زیر پوش های تیره تر
با تک پرانتزهایی از شاخه در می باید باد
مشتِ زننده ی ِ خالی ِتا به آسمان رسیده در شکاف
از ما هَ م بیرون
ـ خیلی بد ست ـ اینجا
رآ کترهای بی شخصیت به تاب زمین تابیده اند
خیلی بد ست
84/8/28 شنبه

یک ـ خط فاصله ـ من

دو ـ خط فاصله ـ تو

 من تو    جهان  سوم   جنگ

ننگ         سنگ          گر

چاه        هار  شد       پنج

باز            شد           جنگ

شش      رودر رو        بست

دکتر        ورق زاده     شد .نقطه.

 

 

سگ          له له         زد

نه     باز هم       ... جنگ...         ... ننگ...<<   >> !

من تو 

از      سر         منگ

از       پا          لنگ

زن گ زد

من تو          بی  دار        شد

حیف شد     به ده          نرسیدیم!

                        ب.شناس    ۱۷/۸/۸۴

 

مردی که در سنگرهایی پر از تفنگ های در دست

ـوتو فکر می کنی شوالیه ای بیش نیستی ـ

فقط شکل هر هندسه ای از چشمانت قدرتی برابر جنگ می خواست

واز دستی که می افتاد هم کاری بر نمی آمد

از اینها که جدا شویم می رسیم به در سیاهی که شروع شد

این ورق ها را باد می خورد و

گره ی بستنی را من با دهان می خوردم

این دیابت هم دست بردار نبود             داشتم می گفتم

داشتم می گرفتم :<<...

از یخ بستنی تابستان سر خوردیم تا پاییز و

با یلدا برویم     تا بعد                 چه می شود کرد

خوب بعد از ظهری را خوابیدم و حالا فکر می کنم

جورهایم را طوری چیده ام که بد بالا می آورند

کودکی که توی عکس می خندد  مطلقا من نیستم         می دانید که...

                                                ۸۴/۸/۱۰     ب.شناس