مرا به خاطر چیزی که درون توست

و برای همیشه مرا از خودت نجات بده

همیشه به خاطر توست که فکر می کنم درست فکر می کنم

و برای همین است که در فکر من هرگز هیچ ماهی آفتاب را نخواهد دید

بازوهایم برای همیشه به پرواز باز گشته اند و برای دور شدن

می دانم جز من هیچ کس نخواهد فهمید

انتهای زندگی ام را و انگشتانم را که می چرخند

هرگز فرصتی همیشگی با ما نخواهد بود

موسیقی          موسیقی

موسیقی        همراهِ صدای کودکی نو پا

از اطراف دیگرامان

روح زمان به صدا در خواهد آمد...

و آن لحظه خواهیم توانست بی هیچ دلیلی به گریستن بوده باشیم

از پشت دیوارها

کودکی در ذهن ما اجازه دارد اشک ها را با پا ادامه دهد

باید به یاد آوریم تا فراموش کنیم

موسیقی در اطراف زمان می کوشد

باید به چیزهایی در ذهن و سویه هایی به شتاب...

شعله های ذهن باز روشن گشته اند

در آن گذر که فروتنانه ایم مرده و خواهیم مرد.

چیزی نیستیم

به صورت پرسشی از صورتی ات خواهم گذشت کرد

وداع ات را به صورت دستانت از مقابلت به دور می نوازم

موسیقی

و موسیقی ادامه دارد...

تا تابستون سال بعد نیستم

اتفاقای زیادی افتاده

اتفاقای زیادی می افته

چن تا کارم می ذارم این پایین.

می دونم یادتون می ره

ولی درو واسه هیشکی واز نکنین...

تازه فهمیدم برای چی

فقط می شست جلوم و سیگاراشو برعکس می ذاشت دهنش بعد یادش می اومد که برعکسه. بعد می خندید و می گفت: همیشه اینجوریه. چه می شه کرد؟ یه بار نشستم و هر وقت سیگارو می خواست بذاره دهنش بهش می گفتم که برعکس نذاره.

همیشه که اینجوری نیس!!!

بعضی وقتا یادم می رفت بهش بگم. دیگه یادم نمی اومد. بعضی وقتا سیگارشو آروم بر می داشت و یه چرخی تو دستش می داد تا من یادم بیفته. اما دیگه یادم نمی اومد تا اینکه اونم بیخیال من شد و سیگاراشو درست روشن می کرد.

منم بهش نیگا می کردم. نه به خودش، به دفترچه ای که واسم گرفته بود٬ روزشمار سال بعد بود. تو هر صفحه ش هم عکس یه بازیگر بود. بعضی وقتام به کیفش نیگا می کردم٬ همینجوری. توی مترو به خط قرمز یا آجای ساییده شده ی لب ریل خیره می شدم. نمی دونم یه بار به شماره ی پشت خطی م نیگا کردم. درست یادم نیس٬ ولی مثل آدمای از خواب پریده بهش نیگا می کردم. بعدشم خوابم نبرد. فقط نیگا می کردم٬ به صدای توی گوشی٬ پشت خطی م.

از آسانسور بالا که می رفتم نه٬ اما وقتی پایین می اومدم٬ لای پاهامو  نیگا می کردم که همین طور تکون می خورد٬ یه چیزی داشت حرکت می کرد٬ مثل اون روزا٬ مثل خودش!

زمستون که شد یه شال انداختم دور گردنم. از پله ها که اومدم پایین٬ مادرم بهم خندید. منم رفتم جلوی آینه٬ بعد شالو انداختم زمین و رفتم. مادرم بازم خندید٬ اولین باری بود که مثل زنا می خندید. اونا زرنگن٬ همیشه در حال عوض کردنن٬ خیلی وسواس به خرج نمی دن فقط عوض می کنن. اما نمی دونن چه لذتی داره وقتی بهش نیگا می کنی همین جوری تا همش از یادت بره.

.   

در اندازه های شخصی زننده می نمایم

آفریقای چشمهای مان بسته بود.

این لکنت اعصابمان بود.

این فاقمان بود.

مستردد در اسیاب املاهایمان

این کلبه ی موش های زرد بود

که پینه می بست

آتلانتا  آلما

                                                              پاییز هشت و هفت

مرتضی مرتضایی

داریم دعا می خوانیم/می نویسیم

لاله و مهدی/جمال و رویا/بهزاد و مرتضی/سامان و سامان/

موش و پنیر/کاشی های توی حمام/پیاده رو و خیابان انقلاب/

ناهید و ۳۵ سالگی اش/مشکی و قهوه ای/ببخشید مکث/راننده تاکسی/

otlandish و مجتمع نسیم/قابی که نرگس در آن نشسته است/

پسرم مانی/پشه ای که مرگ شد/خدا مواظب باش بدجوریه/

جاناهاری تنها نشسته روی میز/دعاهایمان/قوطی کبریت حتا بی  خلال/

ویرگول ها/آنچکه آنانکه/خواب هایمان

رزاق همه خداست٫ و نایب آن : دولت.

                                                            والتر بنیامین

چند روز دیر کردم

چند روز دیر می کنم

گفته باشم

همه چیز خوب است.

دقیقا وقتی فکر می کنید مرده ام

مادرهایتان را دوست دارم

۹۰*۳۹

من جوان بودم

در انزوا می لفتم

من سرم پر از پاهایی بود که دادا بر سرم وجب می کرد

من از تپه هام می آیم ورق ریزانم

وجب خوردنم را دندانه دار می مردم

 آتا ترک بود

ای از ترانه های خالی مدرسه

پرسه می زنی و می خندی

 اما خنده ات

به سرم می زند تاوان ندهم

هر از گاهی کمرها را  راه راه به دندان می کشم

آزار می رساندم آزار می ماندم

کسی نمانده بود

تمام مان مراحل پاکی را گذرانده بودیم

کمی کلاغ می آمد و در روز کار می کرد

                                                      زمستان ۸۶